Pontedeume, retrato dunha vila

Intuiron o festín

e os buitres lanzáronse sobre a carnaza

A guerra entre Betanzos e Pontedeume é vella. Guerra pacífica, claro. Os Xulgados que antaño pertencían a Pontedeume víronse anulados polo Xulgado de Betanzos. Hai pouco os betanceiros, co seu alcalde á cabeza, rteclamaban un cuarto xulgado para atender o crecemento da poboación adscrita a este partido xudicial. Para conseguilo, o Sr. Lagares reunírase co Conselleiro da Presidencia, algo que ao noso alcalde, Sr. Freire, non se lle pasou pola cabeza. Quizais por tela demasiado ofuscada con outros temas. (Aquí xa dimos información sobre o tema)

Agora Touriño apoia a construción dun auditorio comarcal en Betanzos, outra vella demanda da nosa vila. O prtesidente apoia a construción dun auditorio comarcal en Betanzos, segundo manifestou nunha visita electoral á vila dos cabaleiros. Ademais estivo arroupado polos rexedores de Paderne, Pontedeume e Betanzos. Polo que se deduce que o noso alcalde, o eumés Belarmino Freire, avalou coa súa presenza a concesión dun auditorio para Betanzos. Nunca entenderemos para quen traballa este home. Cando está a punto de desaparecer da escena política non ten outra obsesión que castigar ao pobo de Pontedeume con medidas como as recalificacións, as macrourbanizacións, ou como este apoio ás demandas do concello veciño. Xa hai uns anos, os eumeses tiñamos quie desprazarnos a Betanzos para facer uso da piscina municipal. Aquí non se conseguíu outra ata moitos anos despois. Semella que o traballo de Freire é máis lento que o de Lagares. Pero non debemos renunciar a un auditorio propio. Mentres tanto colleremos o autobús para asistir aos concertos. Menos mal que sempre nos queda Betanzos.

Unha xuíza imputa a un policía local de Pontedeume por aporrear a un menor
O compañeiro do axente tamén está acusado por non evitar a agresión

Os axentes están acusados dun atentado grave contra a integridade moral do rapaz.

Os feitos ocorreron en maio do 2005, un día de marcha en Pontedeume. Unha marcha que non é privativa da xuventude pois polo que se vé tamén a policía local entende de movidas. O rapaz regresaba a casa nun taxi cando foi obrigado a baixar do vehículo polos axentes municipais. Sen interesarse pola identidade do rapaz, comezou unha malleira que un dos gardas inflixíu ao xove de 17 anos. O taxista que estaba presente non se molestou en pedir mesura á policía como sería lóxico nun cidadán normal. Claro que non todos os taxistas son normais; como en todos os gremios hai mala e boa herba.

Segundo relata La Voz de Galicia, "el primero de los agentes lo hizo descender, le colocó los brazos sobre el taxi y lo conminó a abrir las piernas en la imagen típica de cualquier detención de un individuo peligroso. A continuación comenzó a darle porrazos en las piernas, siempre desde una posición trasera, mientras con lo sujetaba agarrándolo del pelo". Entendemos aquí o do dano moral do que se lles acusa aos policías.

As vicisitudes dos pais non remataron aquí pois cando se desprazaron ao cuartel da garda civil para poñer a correspondente denuncia, atopáronse con que o axente que os atendeu fíxolles saber que o seu fillo estaba incluido nun incidente ocorrido horas antes na vila. Algo que podería xustificar a agresión sufrida por parte da policía local. Creiamos ata agora que se unha persoa alteraba a orde pública, deberia ser penalizada polo poder xudicial, nunca polas forzas de seguridade. Sabiamos que ese era o costume ata o ano 1975, e inxenuamente pensamos que a Constitución derogaba estas prácticas abusivas da policía. Equivocámonos e é xusto recoñecelo.

A actitude do garda civil, que podería interpretarse como unha xustificación da actuación dos policias locais, non foi un caso aillado. Tamén o resto de axentes locais fixeron unha defensa da actuación dos seus compañeiros, resaltando que non se pode comparar coas actuacións dos mossos de esquadra. Todos vimos como os cataláns se empregan máis a fondo contra os posibeis delincuentes. Demos grazas, pois, aos axentes eumeses pola consideración amosada na defensa da orde pública.

Pola súa parte, o alcalde de Pontedeume defendeu a profesionalidade e o traballo do resto dos axentes. O rexedor limitouse a desprazar ao policía acusado a un posto no que seguro poderá desfogar toda a súa irascibilidade: policía urbanístico. Que se poñan a tremer cantos construtores e promotores violan a lei urbanística. Imaxinamos xa aos donos de Lagares, Construeume, Progasa 2000 e outros, coas pernas abertas, suxeitos polo pelo e sometidos a crueis vexacións por parte do axente urbanístico.

As novas dos xornais recollen que o novo Couceiro Freixomil abrirá o próximo curso. Quen afirma isto non é outro que o director xeral de Formación Profesional, Antonio Vázquez.

Este anunciou onte, en resposta a unha iniciativa do BNG, que o próximo curso escolar estarán operativas as novas instalacións do colexio Couceiro Freijomil. Lido sen atención pode pensarse que as promesas de que o novo colexio funcionaría nada máis comezar o curso escolar, se manteñen. Pero lendo con máis precisión, a frase do director xeral non aclara a que altura do curso se refire. Podería ser en setembro do 2007 (algo imposíbel dado o estado das obras) ou en xuño do 2008.

Para ser un bon político hai que manexar con destreza a linguaxe. Se algúns interpretaron que os rapaces poderían estrear o curso no novo colexio, é culpa deles por non saber ler. Non se pode menosprezar a capacidade dos homes de estado para poñer as cousas no seu sitio. O que hai que esixir aos pais dos alumnos é que fagan o esforzo de analisar correctamente os textos publicados.

Tamén recoñeceu o representante da Xunta que é preciso desviar o manantial que discorre por baixo das instalacións académicas. O que non quere dicir que sexa algo que se vaia facer, ou que, de facelo, se consiga. Xa se sabe o testadura que é a Natureza cando o home pretende dirixila "contra natura"

Preguntado o director xeral polos controis periódicos de seguridade que se ían efectuar nas obras do colexio, Vázquez asegurou que tanto o Concello como a comunidade escolar están pendentes de recibir os resultados. É dicir, que aínda non hai resultados e polo tanto non se pode afirmar que a seguridade exista.