ANASAGASTI E A FAMILIA REAL
O sentimento republicano non desapareceu nunca. Puido estar agochado na época do franquismo pero ás veces, na intimidade da familia ou dos amigos máis entrañabeis, o republicanismo faciase evidente. Aínda hoxe non se pode dicir que non exista certo temor a manifestar publicamente a identificación coas ideas republicanas, sobre todo se para iso é menester criticar á monarquía ou aos seus membros. Sabemos que a historia recente de represión e asasinatos está nas nosas mentes cal espada de Damocles. Nestas mesmas páxinas falouse, e moito por parte dos comentaristas, de feitos que serviron de proba da enorme crueldade que amosaron os gañadores da guerra civil cos republicanos en xeral, e os eumeses en particular.
Son poucos, polo tanto, os que se atreven a criticar a monarquía como institución, pero menos os que o fan cos monarcas ou herdeiros da monarquía. Algúns, os que recorren á sátira humorística, poden verse acusados dun delito recollido no código penal como ultraxe á familia real. O exemplo recente dos debuxantes do semanario El Jueves pode ilustrar á perfección como as cousas non cambiaron moito neste país que quere presumir de europeo e sen embargo amósase maís perto das autocracias do sur. Tamén hai quen, demostrando unha coraxe necesaria e rompedora, é capaz de poñer en entredito aos representantes supremos da monarquía herdada do franquismo. Un deles é o senador Iñaki Anasagasti queno non repara en descalificar na súa páxina aos monarcas españois. Un exercicio necesario para empezar a desmontar un legado imposto polo anterior xefe do estado, o pequeno ferrolano Francisco Franco. Estas son as palabras de Anasagasti que nos permitimos traducir aquí.
Organizouse unha boa a conta do debuxo do Xoves. E a verdade é que todo ésto é de risa. A metade da metade do que ocorre en Gran Bretaña e alí a Casa Real aguántao todo porque viven nun verdadeiro sistema democrático. Non son intocables. Aquí si. Aquí rinse de nós a conta dos dereitos históricos e resulta que o dereito histórico dunha cuadrilla de vagos, iso é intocable. Por iso o que máis me gustou foi iso de que o Príncipe Felipe diga que ese é o seu único traballo.
E digo isto porque en Madrid, no Madrid político e sobre todo no Madrid do PSOE, non se lles pode tocar nin co pétalo dunha rosa.
A miña última discrepancia con esta familia foi durante o discurso do Rei no 30 aniversario das primeiras eleccións democráticas co vídeo encargado por Marín que era unha páxina da revista OLA parecendo que o importante fora o que fixera o Rei e non a xente co seu voto e, antes, na entrega dos Premios Carandell no Senado onde non logrei puxésenlle de número 1 ao presidente do Senado que era o anfitrión e puxéronlle de número 2. Eu argumentei que Felipe de Borbón non fora elixido por ninguén, que non era o Xefe do Estado, que non se facía o acto na súa Casa, pois non houbo forma nin xeito. A cortesanía con esta familia é enfermiza e de aí esa obsesión, cuberta de silencio, de dicir que é a Institución máis valorada.
Logo, de cando en vez ocorre o do Xoves e o rei queda espido, ou se descobre que está cazando e non acode o primeiro á Clínica cando nace a súa neta e cousas así. Por certo. Cando naceu Juan Carlos, en xaneiro fará setenta anos, o seu pai Juan de Borbón tamén estaba cazando preto de Roma.
Esta é pois unha familia impresentable, rodeada de censura de prensa e cun nivel de empalago da maioría cara a unha institución caduca que clama o ceo.
Dílleme que é mellor iso a que o presidente sexa Aznar e contéstolles que se o fose Aznar sería polo voto popular e a este púxoo aí Franco, un xeneral asasino e golpista e que ao cabo de cinco anos a Aznar mandaríaselle a casa e a estes como máximo, só pódeselles facer unha caricatura...
Ese é o verdadeiro escándalo desta semana. Non a caricatura que está moi ben senón que toda a familia co orzamento público veranee de gorra dous meses, Marichalar incluído.
E agora, esta semana, con iate novo.
Se, si. Non tivo o feito a menor repercusión e con todo o Borbón estreou outro Bribón. Acábao de facer nunha regata en Mallorca, sacando ao mar o seu novo barco de regatas, un moderno deseño adecuado para competir na clase TP-52, unha categoría considerada a estrela da vela. Acaba de ser construída no estaleiro valenciano King Marine. E non houbo escándalo algún.
O Bribón foi botado o pasado mes de maio e en xuño, no litoral de Alacante, xa demostrou as súas condicións triunfadoras coa súa tripulación habitual. O barco é o décimo cuarto veleiro que co mesmo nome constrúe o seu armador, o empresario José Cusí, amigo do rei e compañeiro habitual de francachelas deportivas.
Bo, para o meu leste é o verdadeiro escándalo e non o debuxo, e, ante isto, o xuíz do Olmo non fai absolutamente nada. Dous meses de vacacións, un Bribón novo, cacerías e ausencias pero o importante é un dibujito dicindo que está traballando. España segue sendo diferente. Pero se segue así, a estancia desta familia na Zarzuela e en Marivent, ten data de caducidade. Que a xente empeza a espertar.
E, no fondo, todo por culpa dun PSOE cortesán e pelota. ¡Xa está ben!
Chúzao
del.icio.us
