Pontedeume, retrato dunha vila

En poucos países a igrexa católica tivo o atrevemento de saír á rúa para combatir ás forzas do mal, representadas neste caso no goberno de Zapatero. Noutros avatares históricos demostraron estar dispostos a salvar as almas aínda que para iso os golpistas como Franco ou Pinochet tivesen que asasinar a uns cantos cidadáns que se opoñían á inxerencia da relixión na vida social dos pobos. Agora, dando un paso máis, se enfrentan ao goberno a poucos meses das eleccións. O que nos leva a pensar que Rajoy será o próximo presidente. Sabemos dende sempre que os enviados de Deus na terra non toleran, despreciando as ensinanzas de Xesús sobre a tolerancia, o homosexualismo, o laicismo, a prostitución, o aborto, o divorcio, e un longo etcétera. Pola contra xustifican a pederastia e gardan silencio ante os parricidios cometidos como manifestación salvaxe do divorcio.

Domingo Blasco, do Foro de la Familia, dixo: "No dejéis el corazón y la cabeza de vuestros hijos en manos de nadie y menos del Estado". Debería engadir: tampouco en mans dos cregos pederastas. Que habelos, hainos. Porque "o que se mama de nenos, nunca se olvidará", palabras textuais da folla parroquial de Pontedeume. E un galego dos que fan historia, Rouco Varela, dixo que España debe ser evanxelizada. Hai xa 70 anos a igrexa española calificou á sedición franquista de cruzada para evanxelizar o país e liberala do ateísmo. Se é certo que a historia se repite por períodos cíclicos, será mellor empezar a preocuparse.

Dous homes, dous parecidos e dúas traxectorias semellantes. César Antonio Molina, actual ministro de Cultura despois da defenestración de Carmen Calvo, é un home polémico que deixou nun segundo plano a cultura real para enarbolar a bandeira da cultura oficial. Como máximo responsábel do Instituto Cervantes escolleu ao seu amigo Ramiro Fonte para ocupar a delegación deste organismo que vela pola língua española en Lisboa. Os dous, galegos de nacimento, demostran que a hirmandade das falas é posíbel, que non é certo que unha delas, a española, somete á outra. Ninguén pode dicir que os galegos somos resentidos coa língua de Cervantes. Somos quen de defender ao veciño antes que ao fillo. Tamén os dous teñen a esta comarca na sua mente dun xeito especial. O ministro publicou recentemente un poemario adicado ao río Eume; o eumés xa leva unha triloxía que narra a súa infancia e adolescencia na vila dos Andrade. Os pontedeumeses sempre lles estaremos agradecidos por colocar á nosa vila nas páxinas das principais revistas literarias, xa que non nas estanterías dos fogares galegos, recoñecendo o escaso interese que amosa este pobo noso pola lectura. E de novo o protector Molina acompaña ao discípulo Fonte na presentación do seu último libro sobre Pontedeume, unha pequena vila que xa non nos é recoñecida nos escritos deste autor local. Se antes os nenos xogaban nas rúas, hoxe son as terrazas e os coches as que invaden estes espazos públicos nos que se xestou a memoria de Fonte. Unha mágoa que non se reivindique esa forma de vida tan propia das vilas e tan distante da que caracteriza ás cidades. Os nenos como Ramiro paseaban ata a estación do ferrocarril contemplando o mar a un lado e o monte Breamo ao outro. Hoxe só se divisa cemento a un e outro lado.