Pontedeume, retrato dunha vila

A Xunta de Galiza publica hoxe a decisión de trasladar aos nenos do Couceiro Freixomil a barracóns que se instalarán no IES Fraga do Eume. Dende esta mesma páxina xa anotabamos unha serie de problemas que acarrearía esta solución anacrónica. Amais dos derivados das condicións propias das casetas (o término módulo é un eufemismo para mellor dixerilo), os rapaces non disporán doutros espazos para o tempo de lecer, nin de aulas para outras actividades complementarias, xogos ou deportes. Aínda que tentan presentalo como unha solución provisional, o certo é que se pasarán todo o curso nestas condicións; e quen sabe se parte do seguinte dada a premura das obras públicas neste concello.

Esta é a nota redactada pola consellaría:

Por outra banda, na provincia da Coruña a Consellería de Educación está a contratar o aluguer de módulos prefabricados para acoller ao alumnado de educación infantil do CEIP Couceiro Freijomil en Pontedeume. Este centro está sendo obxecto dunha actuación que consiste na reposición integral do mesmo. Durante o penúltimo temporal rexistrouse unha ruptura de pluviais baixo as instalacións de infantil polo que a administración galega se viu obrigada a adoptar unha solución provisional que garantise a seguridade dos alumnos de catro cinco anos. Finalmente, a administración educativa acordou contratar estes módulos prefabricados e instalalos no Instituto de Educación Secundaria de Pontedeume, Fragas do Eume.

Xa que estamos ás portas do Nadal non nos vén mal deixar fluir os nosos sentimentos máis profundos, aqueles que nos fan parecer algo máis humanos e cos que "purificamos" os excesos cotías da nosa vida. A estas debilidades estamos expostos todos, mesmo os políticos que adoitan ser os máis insensibeis ás desgracias alleas por moito que tenten disimulalo.

Segundo a Unión Europea, unha persoa atópase por baixo do umbral da pobreza se os seus ingresos anuais son inferiores a 6300 euros. Con este baremo resulta que en España, á cola da OCDE, hai un 20 % de pobres, e en Galiza a porcentaxe é superior á media española (como non podía ser doutra forma). Se extrapolamos estes datos a Pontedeume podemos estimar que hai aproximadamente 1600 persoas que viven en situación de pobreza.

Agora Manuel Rei, concelleiro de asuntos sociais, anuncia que o Concello de Pontedeume vai distribuir 20 cestas de Nadal entre as familias máis necesitadas, unha práctica que se vén repetindo desde hai varios anos. Hai números pares e impares, naturais, racionais, múltiplos, primos... e tamén insolidarios. Evidentemente este número 20 é destes últimos. Así o pensarán polo menos as restantes familias que quedarán excluidas deste reparto.

O paradoxal é como se estableceu este número indicativo das cestas a regalar. Cabería pensar que os orzamentos de asuntos Sociais non dan para máis, pero se facemos caso da noticia publicada polo Diario de Ferrol, e somos conscientes que non debemos dar moito crédito a certos xornalistas romos nas explicacións, 20 sería o número esperado de demandas. Un sociólogo debería estudar as razóns polas que as restantes familias non solicitan esta axuda, xa que non é o mesmo que o fagan por descoñecemento, vergoña, dignidade ou falta de confianza nun reparto xusto.

Un proverbio chinés dicía que mellor que darlle un peixe a un pobre  era aprenderlle a pescalo . Pero era chinés.

A inauguración da casa do concello en Ares non se podía presentar máis polémica. O edificio foi declarado ilegal pola consellaría de política territorial, a pesar do cal as obras seguiron para diante e o alcalde celebrou onte a inauguración desta obra pública. Os partidos da oposición , PSOE e BNG, non asistiron aos actos para amosar o seu malestar polas irregularidades levadas a cabo na construción da obra.

Non entendemos moito de política, unha ciencia abstrusa onde as haxa. Sempre se pensou que unhas siglas servían para aglutinar unhas ideas comúns, pero a comparación entre Ares e Pontedeume non corrobora esta tese. Na nosa vila os representantes do PSOE (ou deberiamos dicir PSdG?) e BNG non lamentan que se "inauguren" as vivendas de Caldagueiro coa ocupación por parte dos inquilinos. Non é que as bendigan, que para iso está a Igrexia, pero tampouco se manifestan en contra. O acertado sería que, como grupo de goberno, mandasen á forza pública para desaloxar aos "okupas" a semellanza das autoridades catalanas. Son estes exemplos que se deberían erradicar antes de que se propaguen como riadas pola costa da Galera.

Pero o noso malestar é outro. Ten que ber coa actitude do alcalde de Ares que se permite importar para o seu concello as experiencias de Pontedeume. Non só se pasa pola entreperna os mandatos da Xunta se non que ademais se apropia dos nosos mellores técnicos para materializar eses desaguisados. O arquitecto que asinou o proxecto da nova casa consistorial é Vicente Sambade, o mesmo que despois de varios intentos non foi capaz de conseguir que Pontedeume tivese un plano xeral de urbanismo. El foi quen redactou o anterior proxecto do PXOM, un estudo que mereceu a súa desaprobación por parte da Xunta de Galiza que o convertíu así nun aborto anunciado polas graves ilegalidades que acarrearía. Iso si, o intento costoulle ao concello de Pontedeume unha cifra millonaria.

O que reclamamos desde aquí é que a personalidade dos nosos políticos é unha marca de calidade da nosa vila, algo así como unha denominación de orixe, algo que nos distingue dos demais e que debemos preservar. Que en todo caso, se alguén non pode evitar emularnos, debería deixar constancia pública da orixe dos seus actos, actos netamente eumeses

Xa teñen onde  escoitar as explicacións dos mestres que lles inculcarán a importancia de conseguir unha educación de calidade para acadar un futuro mellor. A Consellaría de Educación, tan sabia ela, decidíu que irían a uns  módulos que se instalarán no  campo de deportes do Instituto Fraga do Eume, a carón da gasolineira. Este último dato non é superfluo por canto van necesitar calefacción para pasar o cru inverno no que uns simples radiadores eléctricos non abondarán para eliminar a friaxe das casetas de construción. Porque de casetas de obra se trata,  por se alguén non o cre; máis novas e máis amplas pero igual de frías e sen servizos básicos. Só uns pequenos ventanais para que saiban os rapaces que fóra aínda chove.

E unha vez máis a improvisación e a arrogancia das autoridades educativas que menosprezan as demandas dos pais en busca de solucións favorabeis para os rapaces máis novos do abano educativo. Non se pode tolerar que durante meses, quizais todo o curso, os máis pequenos pasen pola desagradábel experiencia de recibir a ensinanza dentro duns habitáculos inhóspitos e lúgubres. Eses mesmos "educadores" teñen a ben recomendar ás familias que un bo rendemento escolar dos seus fillos pasa pola consecución dun ambiente propicio dentro do entorno familiar, é dicir, unha mesa, unha cadeira , un espazo con luz, temperatura adecuada, ausencia de ruidos...

E non esquezamos aos alumnos do instituto que se virán privados de disfrutar do campo de deportes necesario para as súas clases de educación física ou para o tempo de lecer no  recreo e despois do xantar.

Claro que a consellaría xoga coas necesidades dos pais e non lle será difícil impoñer esta solución. Máxime se conta co aval do concello na figura do seu representante Manuel Rei. Pero non cremos que se analisasen outras solucións, que se buscasen outros lugares. Por exemplo, non sería descabellado pensar na Casa da Xuventude, un preciado lugar moitas veces infrautilizado que podería albergar a estes meniños. Ou a Casa da Cultura.

Hai pouco facíase público un informe que constataba o crecemento escandaloso que tiña o ensino privado concertado en detrimento do ensino público. É doado entender as causas.

O alcalde de Betanzos quere solicitar un cuarto xulgado para esta localidade xa que os que ten actualmente  non dan abasto para atender a enorme poboación adscrita a este partido xudicial. Entre as localidades que teñen que acudir a Betanzos para resolver os seus asuntos coa xustiza está, como non, Pontedeume.

A nosa vila xa tivo un partido xudicial no seu día, algo lonxano por certo. Desde hai tempo o concello de Pontedeume estuda a posibilidade de recuperar o que perdeu por desidia dos seus gobernantes, unha característica esta anclada na historia local. Agora debe retomar axiña a demanda do xulgado se non quere que Lagares (o alcalde de Betanzos, non confundir con Lagares o vicealcalde de Pontedeume) lle gane a partida. De momento o betanceiro xa se reuníu co conselleiro da Presidencia e co director xeral. Belarmino Freire debe mover ficha e solicitar as oportunas entrevistas con quen corresponda. Pode facer valer como argumentos a necesidade de resolver problemas vixentes na vila como urbanismo, roubos de farolas, inundacións, escasez de auga, verquidos contaminantes e un longo etcétera que seguro influirán na decisión dos que teñen a responsabilidade de asegurar o cumprimento das leis. Entendemos pois que os interlocutores válidos para reivindicar un xulgado eumés deberían ser os titulares de urbanismo, interior, augas e medio ambiente.

Asáltanos unha dúbida desacougante ao propoñer esta argumentación. E se todos estes delitos  non fosen máis que unha tapadeira para reivindicar o xulgado para Pontedeume?

Agora podemos entender por que a Xunta tenta evitar que os nenos do Couceiro Freixomil non morran afogados ou, cando menos, non aborrezan os estudos. É unha forma doada e barata de previr os incendios forestais.

Expliquémolo. A consellaría de educación anunciou o pasado día 24 que os colexios de Galiza desenvolverán no 2007 un programa de educación ambiental para sensibilizar e concienciar ás novas xeracións da importancia de coidar o monte.

Anteriormente xa se levara a cabo unha iniciativa durante dous meses con alumnos de ESO e bacharelato de 14 centros galegos. Estes alumnos disfrutaron duns días de vacacións na illla de Arousa  e de Forcarei, onde aprenderon  " o que custa rexenerar un monte tras un incendio, para que no futuro o pensen antes de encender unha parrilla no campo", segundo explicou o director xeral da xuventude, que ao mesmo tempo amosou a súa satisfacción polos resultados obtidos. Cabe deducir que estes rapaces non queimaron ningún monte ao rematar o curso. Medidas preventivas ou fallo na presunción de inocencia?. Non o sabemos pero este home non é consciente de que os montes non os queiman os que fan "pic-nic" senón os que agochan outros intereses máis espurios.

Todos os males teñen remedio no ensino, cren os superiores da Xunta;  porén os males son cada vez maiores. Ou o ensino falla ou a premisa é falsa. Nós cremos máis probábel esta última. O demostra o feito de que hai uns anos a mesma consellaría implantou a  formación contra o feismo urbanístico como materia transversal (?) dentro dos obxectivos a acadar. O resultado non pode ser máis pesimista: a desorde urbanística exténdese por todo o territorio. Por non falar da recomendada educación viaria que se estableceu para erradicar os accidentes automobilísticos e se demostrou inútil a tenor do elevado número de xoves mortos ou feridos nas estradas.

En fín, desexariamos, polo ben dos nosos fillos, non instaurasen máis medidas "correctoras" co ánimo de evitar outros males sociais. Non queremos campañas contra as drogas; o que queremos é que se vaia ao fondo do problema, a poñer baixo custodia aos traficantes, o mesmo que aos pirómanos, aos promotores inmobiliarios ou aos borrachos ao volante.

A relixión inventou a Deus para expiar os pecados dos homes. A consellaría de educación tamén traslada ao ensino a purgación dos males sociais.

Educación decide trasladar temporalmente ao alumnado de 4 e 5 anos do CEIP Couceiro Freijomil ao CEIP de Andrade

Coñecido é o calamitoso estado das rúas, prazas, xardíns, paseos e demais zonas públicas no que a limpeza se refire. Tamén aquí os veciños deixamos moito que desexar, aínda que algúns se enoxen por criticar de novo á paisanaxe. Pero as cousas son como son e nós non podemos cambialas. Quizais empecen a cambiar agora como consecuencia dunha axuda que o noso concello vai recibir para acometer a limpeza de espazos medioambientais. Este auxilio (nunca mellor dito) que concede a Consellaría de Traballo terá unha validez de 9 meses, o necesario para parir e botar a andar polos propios pés. Durante este tempo serán contratadas seis persoas que se encargarán de devolverlle a Pontedeume todo o seu esplendor perdido anos ha por abandono dos respectivos alcaldes e concelleiros de turno.