Pontedeume, retrato dunha vila

Dous xoves eumeses partiron esta semana para  Afganistán. Formaban parte dun continxente militar que ten por misión rematar o traballo que o exército dos U.S.A. non foi quen de executar, e nunca mellor dito.

Non cremos que estes rapaces, nin outros, deban participar nunha guerra que como todas é inxusta, innecesaria e só provoca sufrimento aos que menos culpan teñen. O seu lugar está onde os seus amigos e familiares, socializándose, formándose e gozando da vida. Todo o contrario do que supón van facer nun país arrasado pola guerra e a miseria.

Seguro que lles dixeron que a súa era unha misión humanitaria. Poucas veces a hipocrisía dos militares chegou tan lonxe para xustificar as barbaridades dos conflitos bélicos. Poucas veces os políticos se amosaron tan fachendosos á hora de dobregarse ante o poder do imperio. E como sempre, os inocentes pagando os excesos.

A estas horas moitos xoves eumeses están a disfrutar da noite no xardín de Lombardero, no peirao ou na alameda de Raxoi. Pero outros dous están sufrindo unha situación que lles sobrepasa, que non buscaron e que non entenden.

Todos os homes e mulleres do mundo debemos pedir o seu regreso. Queremos telos connosco. E aos afganos hai que procurarlles saúde, progreso e formación. Algo que os exércitos non posúen.

A pesares diso existe a humanidade.

Así que deixa de preocuparte pola vida eterna e traballa polo presente.

Deixa de preocuparte polos pecados e disfruta da existencia.

Non esperes que os desalmados reciban o seu castigo. Axúdalles a encontralo.

Non esperes que a túa bondade sexa recompensada. Sempre haberá un mal nacido que se aproveite de ti.

A Terra xa non é o centro do Universo. Deus foi vítima dun buraco negro.

Desaparecido Deus, que che impide ser libre?

Probablemente a felicidade non exista e teñamos que reinventala.

Probablemente teñamos que reinventar Pontedeume.

Hai unha preocupación seria polo fenómeno do chamado botellón. Digamos que unha dobre preocupación. Por unha banda o consumo de alcol é prexudicial para os máis xoves (e tamén para os adultos, claro). Por outra, o mobiliario urbano e os lugares públicos nos que se realizan estes rituais de entrada na maiorìa de idade, sufren importantes deterioros pola inconsciencia etílica.

O Concello de Pontedeume vén de publicar un bando no que pide a colaboración do sector hostaleiro para erradicar os botellóns. Unha inxenuidade semellante á dos que pregonan que Endesa deixe de producir enerxía eléctrica porque contamina. O mercado non está para prescindir de beneficios e menos nos tempos que corren. Se os hostaleiros deixan de vender alcol aos rapaces, de que vivirán as súas familias? Se teñen que pechar os negocios (Pontedeume xa sufríu unha baixada importante no número de establecimentos comerciais) o índice de paro na comarca aumentaría significativamente.

Esta chamada do Concello á responsabilidade dos hostaleiros non é coherente tampouco coa implantación do servizo de autobuses para desprazarse as noites dos sábados ás vilas nas que se celebra o botellón.  O noitebús é un servizo solicitado polos concellos e sufragado pola Xunta de Galiza. Os autobuses deben seguir circulando e propiciando a avalancha de xoves á vila de Pontedeume

Dende aquí propoñemos algunha medida que seguro deixaría limpo o xardín de Lombardero e os almacéns de Raxoi. Iso si, non diminuiría o consumo de alcol pero alomenos salvariamos os lugares públicos. Propoñemos que os propietarios  dos bares regalen unha bebida aos mozos que entreguen no seu local 6 envases baleiros (O consumo medio nunha fin de semana é de 160 c.c. de alcol puro, ou sexa, medio litro de whisky)

Tamén se podería subvencionar o pago das bebidas dentro dos locais. Hai que pensar que os botellóns xurdiron polo elevado prezo das consumicións nos bares e pubs. Conseguiriase así que os rapaciños estivesen protexidos e os pais máis tranquilos (A idade media de iniciación no botellón é de 13,6 anos). Se o Concello paga unha porcentaxe do consumo, estaría aforrando cartos da limpeza e desperfectos ocasionados nos botellódromos.

Hoxe mércores hai prevista unha xuntanza en Pontedeume  á que estamos invitados todos os que nos sentimos doidos co xenocidio practicado por Israel co pobo palestino. Será no Centro de Maiores ás 8 da tarde. Acudamos.

Así debería chamarse o estraño fenómeno que a sociedade civil (a militar é fariña doutro costal) está padecendo por mor do medo. Transcorreron máis de 30 anos dende a morte do ditador e aínda non fomos capaces de sacudirnos o temor ás pantasmas do fascismo. Dese pánico colectivo o máis salientábel son os recelos a recuperar aos que foron ignominiosamente asasinados e enterrados ás beiras dos camiños. Inxusta actitude para aqueles que deron a súa vida por un réxime democraticamente elexido e por un pobo ansioso de liberdade. Merecen un recoñecemento que implica trasladalos das fosas comúns que os sediciosos elexiron para ultraxar a súa memoria. Porén hai resistencia polos que, por parentesco ou ideoloxía, están próximos aos torturadores e asasinos. Unha condescendencia que cuestiona o carácter democrático do actual sistema e que salpica ás nosas institucións, mesmo ao poder xudicial.

Mais é de ben nacidos restituír o bo nome dos represaliados e desenmascarar a aqueles que dunha forma ou doutra participaron nun dos maiores xenocidios da nosa historia. Nestas mesmas páxinas falouse daqueles eumeses que sufriron persecución, torturas e morte a mans dos facinorosos militares e falanxistas. Hoxe lembraremos a un veciño desta vila que acadou unha alta responsabilidade dentro das filas dos sediciosos: nas súas mans estaba o destino de moitos prisioneiros

Rosendo Vilariño Tenreiro foi nomeado o día 10 de novembro de 1937 Xefe do Campo de Concentración de Prisioneros de Rianjo (sic) polo Xeneral Gobernador Militar da provincia da Coruña. Catro días despois foron destinados a este campo 1047 prisioneiros. A historia destes republicanos sería similar á dos moitos perseguidos polo simple feito de defender a orde constitucional.

No documento no que se dá conta deste nomeamento faise constar que Rosendo Vilariño Tenreiro era un alférez retirado que residía na vila de Puentedeume (sic) na que prestou servizo de armas con máis veciños na vixiancia do pobo, ata que se organizaron as Milicias Nacionais.

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';}

D. Ulpiano Villanueva tivo que soportar os abusos e despropósitos do réxime franquista. Sendo profesor da Universidade de Santiago foi desposeído da súa praza polas antipatías que o fascismo lle ocasionaba. En total 46 profesores da universidade galega foron represaliados durante a guerra por manter unhas ideas contrarias ás doutro galego ilustre aínda que menos culto. Algúns non poideron volver a impartir docencia. Curiosamente, e demostrando as contradiccións da historia, un destes insignes profesores chamábase Enrique Rajoy e era o avó do actual secretario xeral do PP, franquista como poucos. No ano 48 volveuse a purgar a Universidade e nesta ocasión tocoulle ao Dr. Villanueva acusado de pertencer á Alianza Unión de Intelectuales Libre. O ano pasado a Universidade de Santiago rendeu unha merecida homenaxe a estes  profesores que non acataron a barbarie.

A dignidade do  Dr. Villanueva tamén foi recoñecida polo concello de Pontedeume que, ao igual que o de Compostela, lle adicou unha das súas rúas a este benefactor das clases máis desposeidas.

Cando anos máis tarde foi readmitido na universidade, non deixou de ser un personaxe molesto para os cachorros falanxistas que adoecían convertirse en médicos a toda costa. Compañeiros que o coñecían contan del unha anécdota que debuxa perfectamente a súa personalidade. Nun exame, un dos alumnos, falanxista coa pistola ao cinto, non daba contestada as preguntas que o Dr. Villanueva lle facía. Como queira que o suspenso rondaba pola cabeza do torpe mozo, este amosou ao profesor a pistola que portaba. O Dr. Villanueva, intelixentemente, fíxolle saber ao rapaz que non se preocupase, que estaba aprobado; e se quería, coa máxima nota. É máis, desexáballe que como médico chegase ás máis altas instancias do país. Desexáballe que algún día fose o doutor do Xeneralísimo.

Por desgracia este exemplar doutor eumés vese de novo ultraxado. O seu busto que presidía os xardíns de lombardero na vila que o víu nacer, foi roubado por uns desaprensivos que non respectan a memoria daqueles que souberon manter a dignidade ante tanto atropello e brutalidade.

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';}

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';}

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege("UniversalXPConnect");const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById("GM_BoxValuesSession").innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById('GM_BoxValuesSession').parentNode.style.display = 'none';}

Dous madrileños trasladábanse dende a Capital ata Pontedeume e ao chegar a Pedrafita decidiron parar un rato. Ás portas dunha casa atopábanse dous veciños que non podían nin querían ocultar as súas raíces galegas. Un dos visitantes quixo poñer de manifesto ante o seu acompañante  o carácter aldeán dos galegos e decidíu preguntarlle aos vellos cebreiregos: "¿Es esta la carretera que lleva a Lugo?"

A resposta, xa previsíbel, foi: "Non, esta estrada vén de Lugo".

Algo atónitos os madrileños insisten: "Entonces es la que va para Lugo"

"Xa lles dixen que esta vén de Lugo".

Un tanto mosqueados os casteláns vólvense máis provocadores: "Díganme, ¿como llaman aquí a los hijos de puta?"

O máis vello, con moita retranca, contesta: "Nós non os chamamos. Veñen eles sós, dende Madrid"