Pontedeume, retrato dunha vila

Polo visto o Concello de Pontedeume considerou innecesaria a designación dun xuíz de paz para esta vila. Pode que sexa pola negativa a conceder a Pontedeume un auténtico xulgado de instrución ou porque as liortas que teñen lugar os sábados á noite non sexan demasiado importantes como para ter que recorrer a un xuíz de paz.

A cuestión é que agora a praza está vacante e o Boletín Oficial da Provincia publica un anuncio polo cal se admiten candidatos a ocupar dita praza. Todo isto por iniciativa da Sala de Goberno do TSXG.

Segundo a enciclopedia Wikipedia, denomínase xuíz de paz ao xuíz encargado de administrar xustiza, resolvendo litixios de pequena contía en diñeiro ou de menor relevancia legal dentro dunha comunidade formada por poucos habitantes, frecuentemente rurais onde non existe un xuíz profesional, precisamente por ser lugares con poboación reducida. Habitualmente, un trazo especial do xuíz de paz é que, para desempeñarse como tal, non é condición necesaria ser avogado ou estudar Dereito, é dicir, é un tipo de xuíz non letrado. En xeral, o cargo de xuíz de paz pode ser confiado a calquera cidadán que reúna os requisitos fixados en cada lexislación (usualmente requírese ter un oficio coñecido na comunidade, ter un nivel educativo mínimo, gozar de prestixio entre os veciños do lugar, entre outros).

Dadas as características esixidas aos candidatos non parece difícil atopar ao máis idóneo para o cargo. En Pontedeume existen centos de cidadáns que cumpren os requisitos mínimos. Os máximos é outro cantar.

Da necesidade de contar cun xuíz non letrado non imos falar. Haberá eumeses que preferirían non ter que se someter ás decisións dun iletrado. Desconfianza razonábel se repasamos certas novas publicadas sobre resolucións xudiciais. Pero mellor iso que nada. Quen castigará ao que nos insulta ou ameaza? Quen multará aos xoves que amparándose na moda do botellón estraga o mobiliario urbano? (por certo , pensamos algunha vez que esta moda non lle afecta ao mobiliario rural?). Ademais cun xuíz de paz evitariase, por exemplo, que un condutor que atropelase a un peón dándose á fuga, volvese a conducir un automóbil polas rúas de Pontedeume catro días despois.

Eles deberían ser o futuro.

Un futuro cheo de paz e de progreso.

Outros prefiren o caos actual e buscan infundir o medo nos máis pequenos para extirpar a inocencia.

O medo como forma de sometemento; de persuasión.

E o terror, expresión máxima dese medo, descubre o lonxe que está o futuro.

Miramos para outro lado querendo ignorar o terror nos ollos dos meniños, convertíndonos en cómplices dos idólatras da violencia.

Pasividade, abono das inxustizas e estigma do ser humano.

Compromiso, unha necesidade para a pervivencia da especie humana.

A folla parroquial de Pontedeume, da que é director o crego Sr. Raposo, fixo un chamamento ao voto a favor dos partidos compatibeis coa fe e a moral católica. Ergo partido popular

Isto sucedía na pasada xornada de reflexión o que, ademais de ilegal, pódese considerar unha inxerencia na vida política que a Igrexa debería evitar pola súa condición de estamento relixioso.

Tal aposta tivo o seu agradecemento por parte das novas xeracións do partido popular que, lonxe de marcar novos camiños distintos dos trazados polos máis vellos do PP, criticaron abertamente ao alcalde de Fene. Este reprobara a actitude do cura eumés nun blog no que denunciaba a orientación do voto pedido polo padre espiritual dos xoves populares. E os cachorros de Rajoy acusaban ao alcalde fenés, Ivan Puentes, de inxerencia nos asuntos de Pontedeume.

Que Pontedeume é algo distinto, sempre o dixemos. Que o que ocorre en Pontedeume en pocos lugares se dá, tamén. O que non sabiamos era que Pontedeume ten a súa propia soberanía e que os retoños populares, facendo gala dun nacionalismo local sen parangón noutras vilas, teñen a ben defender. Cando aconsellan a Puentes que se adique a gobernar o seu concello estanlle a recordar que os dominios dos Andrade son competencia dos eumeses de ben. Que pasará cos que sendo eumeses de mal nos atrevemos a censurar o comportamento da santa madre igrexa eumesa?

En Galiza a porcentaxe de mulleres que realizan tarefas do fogar é do 80 %, mentres os homes teñen unha porcentaxe similar paro á inversa: un 80% non fai ningún traballo doméstico.

As compras do supermercado presentan unhas cifras desventaxosas para as mulleres. Mentres estas acuden á tenda nun 87% dos casos, os homes só o fan nun 57%, e moitas das veces acompañando ás mulleres.

Da limpeza outro tanto. Un 15% dos homes realiza estas tarefas habitualmente contra un70% das mulleres.

Non seguir falando con cifras por non tecnificar o problema. É un asunto social grave e imposíbel de xustificar nunha sociedade que presume de estar no século XXI e pertencer á Europa do progreso. Escandalizámonos da situación que viven as mulleres no terceiro mundo pero somos incapaces de ver a nosa comunidade con eivas propias da inxustiza que afecta a millóns de mulleres en todo o mundo.

En palabras de Charlotte Whitton: "as mulleres teñen que facer calquera cousa o dobre mellor que os homes, para ser consideradas a metade. Por sorte non é difícil"

Os divorcios traen de novo a ilusión, a sensación de sentirse mirado e desexado. Quen pasa por un intre así é o concelleiro eumés Fernando G. Sande. Despois da súa separación, nada amistosa como case todas as separacións, do COE, ao mozo chóvenlle multitude de ofertas, algunhas demasiado explícitas: «Nuestra política siempre ha sido de consenso, de tener las puertas abiertas, y García Sande nunca las tuvo cerradas», confiaban onte desde o grupo de goberno, do PP.

Outros pretendentes son menos atrevidos e reducen as súas pretensións a un simple manoseo. O PSOE, que declara abertamente a súa promiscuidade, manifestou que «siempre tendimos la mano a todos los grupos, y él es uno de ellos»

Tamén os celos teñen un papel nas traxedias sentimentais e os outrora despeitados amantes acaban por revelarnos un pasado escuro. O BNG admite que o solteiro Sande, «es una persona razonable, y coincidimos en algunos asuntos con el»

Pero o certo é que o protagonista da historia, xa escaldado de romances na vila, non desbota a idea de procurar parella máis aló da comarca eumesa. Consciente da revalorización do seu caché xa iniciou conversas con Terra Galega. A lingua non debe ser un problema á hora de entablar relacións, senón todo o contrario.

As declaracións dos partidos políticos foron recollidas polo xornal La Voz De Galicia 

Política Territorial destina 4,2 millóns de euros a subvencionar aos concellos e empresas de transporte que queiran implantar o Noitebús.

Entre os concellos, o de Pontedeume, procurado polos rapaces para organizar os xa afamados botellóns, lugar de encontro (necesario), borracheiras (innecesarias) e destrozos (innecesarios).

A Axencia Humanitaria de Galicia achega 80.000 euros para atención sanitaria infantil nos campos de refuxiados de Tinduf

Unha enquisa realizada pola empresa Sigma 2 revela que os votantes do PP e do PSOE están menos satisfeitos sexualmente que os non practicantes ou agnósticos. Ademais canto máis á dereita, menos satisfación. A enquisa non aclara a que se debe esta falta de estímulo nos votantes de centro e dereita. Consultados algúns sexólogos, cren que a razón pode estar no complexo de culpa ou pecado que aniña en mentes conservadoras, as mesmas que votan a estes partidos. Outros consideran que a relación é á inversa: a falta de sexo empuxaría a votar a eses partidos, confirmando así a teoría de que a represión conduce ao conservadurismo

Sexa como sexa, o certo é que, segundo Miguel Anxo Cueto, presidente do X Congreso Español de Sexología,  os agnósticos gozan moito máis que os crentes: un 89 % sobre un 29 %. Postos a buscar parella convén ter en conta estes datos para evitar frustracións e demais sorpresas.

Dito o cal, e sen necesidade de elaborar enquisas ao uso, podemos presupoñer cun alto índice de fiabilidade como son os hábitos sexuais dos eumeses. Non teremos máis que repasar a cantidade de votos emitidos en favor do PP e PSOE. Agardemos que as próximas eleccións non sexan as dos votos de castidade.

O noso insigne veciño Fraga Iribarne fixo célebre esta frase nos duros tempos da ditadura franquista. Foi a raíz da masacre que a policía fixo na igrexa de S. Francisco en Vitoria. O resultado foi de 5 traballadores mortos e máis de 100 feridos. Estaban pechados no interior da igrexa en demanda de melloras laborais. Corría o ano 1976 e Fraga era o ministro da gobernación.

Podemos oir nestas grabacións cheas de terror, un terror que supera calquer ficción, os comentarios dos mandos policiais antes e durante as accións que practicaron para desaloxar o templo asaltado por perigosos elementos ao servizo da revolución comunista. Frases como: "se nos está terminando la munición y las granadas..." ou "después de tirar 1000 tiros y de romper toda la iglesia de S. Francisco..."dan unha idea do absurdo do réxime empeñado en librar unha batalla contra a sociedade española: "hemos contribuído a la paliza más grande de la historia..." "Por cierto, aquí ha habido una masacre"

Para que os que sendo moi novos teñan unha idea da escura historia deste país, recomendámoslles escoitar estas gravacións con un pouco de atención.