As Novas Xeracións do Partido Popular en Pontedeume fanse eco desa campaña e non precisamente para criticala. Abogan por inculcar na xuventude o uso do castelán e fano cun lema tan ambivalente como "Disfruta con tu lengua". Para evitar suspicacias acompáñase dunha fotografía na que unha moza aparece chupando un chupa-chups. O que non é suficiente para esquivar outros pensamentos. E iso sábeno moi ben os creadores da campaña. O uso de mensaxes subliminais para convencer non é nada novo no mundo da publicidade. O raro é que a dereita utilice frases libidinosas para conseguir impresionar aos lectores, facendo súa a máxima de que os fins xustifican os medios.

O que descoñecen os dirixentes populares é que a xuventude vai por outros derroteiros e que verían con máis agrado a proclama que dá título a esta reflexión.

Comments

A cuestión é que agora a praza está vacante e o Boletín Oficial da Provincia publica un anuncio polo cal se admiten candidatos a ocupar dita praza. Todo isto por iniciativa da Sala de Goberno do TSXG.

Segundo a enciclopedia Wikipedia, denomínase xuíz de paz ao xuíz encargado de administrar xustiza, resolvendo litixios de pequena contía en diñeiro ou de menor relevancia legal dentro dunha comunidade formada por poucos habitantes, frecuentemente rurais onde non existe un xuíz profesional, precisamente por ser lugares con poboación reducida. Habitualmente, un trazo especial do xuíz de paz é que, para desempeñarse como tal, non é condición necesaria ser avogado ou estudar Dereito, é dicir, é un tipo de xuíz non letrado. En xeral, o cargo de xuíz de paz pode ser confiado a calquera cidadán que reúna os requisitos fixados en cada lexislación (usualmente requírese ter un oficio coñecido na comunidade, ter un nivel educativo mínimo, gozar de prestixio entre os veciños do lugar, entre outros).

Dadas as características esixidas aos candidatos non parece difícil atopar ao máis idóneo para o cargo. En Pontedeume existen centos de cidadáns que cumpren os requisitos mínimos. Os máximos é outro cantar.

Da necesidade de contar cun xuíz non letrado non imos falar. Haberá eumeses que preferirían non ter que se someter ás decisións dun iletrado. Desconfianza razonábel se repasamos certas novas publicadas sobre resolucións xudiciais. Pero mellor iso que nada. Quen castigará ao que nos insulta ou ameaza? Quen multará aos xoves que amparándose na moda do botellón estraga o mobiliario urbano? (por certo , pensamos algunha vez que esta moda non lle afecta ao mobiliario rural?). Ademais cun xuíz de paz evitariase, por exemplo, que un condutor que atropelase a un peón dándose á fuga, volvese a conducir un automóbil polas rúas de Pontedeume catro días despois.

Comments

Un futuro cheo de paz e de progreso.

Outros prefiren o caos actual e buscan infundir o medo nos máis pequenos para extirpar a inocencia.

O medo como forma de sometemento; de persuasión.

E o terror, expresión máxima dese medo, descubre o lonxe que está o futuro.

Miramos para outro lado querendo ignorar o terror nos ollos dos meniños, convertíndonos en cómplices dos idólatras da violencia.

Pasividade, abono das inxustizas e estigma do ser humano.

Compromiso, unha necesidade para a pervivencia da especie humana.

Comments

Comments

Unha historia real que parece sacada da época do franquismo. Daquela ninguén, ou case ninguén, se atrevía a enarbolar bandeiras que non fosen do réxime, como se lle soía chamar ao sistema político vixente. Os que si se atrevían a censurar eran os adeptos a este. Coa desfachatez dos que se sinten potentes e temidos, os defensores da España grande e libre podían ameazar aos que portaban unha insignia reivindicativa, unha bandeira ou simplemente falaban da democracia nos bares.

Comments

Isto sucedía na pasada xornada de reflexión o que, ademais de ilegal, pódese considerar unha inxerencia na vida política que a Igrexa debería evitar pola súa condición de estamento relixioso.

Tal aposta tivo o seu agradecemento por parte das novas xeracións do partido popular que, lonxe de marcar novos camiños distintos dos trazados polos máis vellos do PP, criticaron abertamente ao alcalde de Fene. Este reprobara a actitude do cura eumés nun blog no que denunciaba a orientación do voto pedido polo padre espiritual dos xoves populares. E os cachorros de Rajoy acusaban ao alcalde fenés, Ivan Puentes, de inxerencia nos asuntos de Pontedeume.

Que Pontedeume é algo distinto, sempre o dixemos. Que o que ocorre en Pontedeume en pocos lugares se dá, tamén. O que non sabiamos era que Pontedeume ten a súa propia soberanía e que os retoños populares, facendo gala dun nacionalismo local sen parangón noutras vilas, teñen a ben defender. Cando aconsellan a Puentes que se adique a gobernar o seu concello estanlle a recordar que os dominios dos Andrade son competencia dos eumeses de ben. Que pasará cos que sendo eumeses de mal nos atrevemos a censurar o comportamento da santa madre igrexa eumesa?

Comments

As compras do supermercado presentan unhas cifras desventaxosas para as mulleres. Mentres estas acuden á tenda nun 87% dos casos, os homes só o fan nun 57%, e moitas das veces acompañando ás mulleres.

Da limpeza outro tanto. Un 15% dos homes realiza estas tarefas habitualmente contra un70% das mulleres.

Non seguir falando con cifras por non tecnificar o problema. É un asunto social grave e imposíbel de xustificar nunha sociedade que presume de estar no século XXI e pertencer á Europa do progreso. Escandalizámonos da situación que viven as mulleres no terceiro mundo pero somos incapaces de ver a nosa comunidade con eivas propias da inxustiza que afecta a millóns de mulleres en todo o mundo.

En palabras de Charlotte Whitton: "as mulleres teñen que facer calquera cousa o dobre mellor que os homes, para ser consideradas a metade. Por sorte non é difícil"

Comments

Outros pretendentes son menos atrevidos e reducen as súas pretensións a un simple manoseo. O PSOE, que declara abertamente a súa promiscuidade, manifestou que «siempre tendimos la mano a todos los grupos, y él es uno de ellos»

Tamén os celos teñen un papel nas traxedias sentimentais e os outrora despeitados amantes acaban por revelarnos un pasado escuro. O BNG admite que o solteiro Sande, «es una persona razonable, y coincidimos en algunos asuntos con el»

Pero o certo é que o protagonista da historia, xa escaldado de romances na vila, non desbota a idea de procurar parella máis aló da comarca eumesa. Consciente da revalorización do seu caché xa iniciou conversas con Terra Galega. A lingua non debe ser un problema á hora de entablar relacións, senón todo o contrario.

As declaracións dos partidos políticos foron recollidas polo xornal La Voz De Galicia 

Comments

Entre os concellos, o de Pontedeume, procurado polos rapaces para organizar os xa afamados botellóns, lugar de encontro (necesario), borracheiras (innecesarias) e destrozos (innecesarios).

A Axencia Humanitaria de Galicia achega 80.000 euros para atención sanitaria infantil nos campos de refuxiados de Tinduf

Comments

Sexa como sexa, o certo é que, segundo Miguel Anxo Cueto, presidente do X Congreso Español de Sexología,  os agnósticos gozan moito máis que os crentes: un 89 % sobre un 29 %. Postos a buscar parella convén ter en conta estes datos para evitar frustracións e demais sorpresas.

Dito o cal, e sen necesidade de elaborar enquisas ao uso, podemos presupoñer cun alto índice de fiabilidade como son os hábitos sexuais dos eumeses. Non teremos máis que repasar a cantidade de votos emitidos en favor do PP e PSOE. Agardemos que as próximas eleccións non sexan as dos votos de castidade.

Comments

Podemos oir nestas grabacións cheas de terror, un terror que supera calquer ficción, os comentarios dos mandos policiais antes e durante as accións que practicaron para desaloxar o templo asaltado por perigosos elementos ao servizo da revolución comunista. Frases como: "se nos está terminando la munición y las granadas..." ou "después de tirar 1000 tiros y de romper toda la iglesia de S. Francisco..."dan unha idea do absurdo do réxime empeñado en librar unha batalla contra a sociedade española: "hemos contribuído a la paliza más grande de la historia..." "Por cierto, aquí ha habido una masacre"

Para que os que sendo moi novos teñan unha idea da escura historia deste país, recomendámoslles escoitar estas gravacións con un pouco de atención.

Comments

Comments

En poucos países a igrexa católica tivo o atrevemento de saír á rúa para combatir ás forzas do mal, representadas neste caso no goberno de Zapatero. Noutros avatares históricos demostraron estar dispostos a salvar as almas aínda que para iso os golpistas como Franco ou Pinochet tivesen que asasinar a uns cantos cidadáns que se opoñían á inxerencia da relixión na vida social dos pobos. Agora, dando un paso máis, se enfrentan ao goberno a poucos meses das eleccións. O que nos leva a pensar que Rajoy será o próximo presidente. Sabemos dende sempre que os enviados de Deus na terra non toleran, despreciando as ensinanzas de Xesús sobre a tolerancia, o homosexualismo, o laicismo, a prostitución, o aborto, o divorcio, e un longo etcétera. Pola contra xustifican a pederastia e gardan silencio ante os parricidios cometidos como manifestación salvaxe do divorcio.

Comments

Dous homes, dous parecidos e dúas traxectorias semellantes. César Antonio Molina, actual ministro de Cultura despois da defenestración de Carmen Calvo, é un home polémico que deixou nun segundo plano a cultura real para enarbolar a bandeira da cultura oficial. Como máximo responsábel do Instituto Cervantes escolleu ao seu amigo Ramiro Fonte para ocupar a delegación deste organismo que vela pola língua española en Lisboa. Os dous, galegos de nacimento, demostran que a hirmandade das falas é posíbel, que non é certo que unha delas, a española, somete á outra. Ninguén pode dicir que os galegos somos resentidos coa língua de Cervantes. Somos quen de defender ao veciño antes que ao fillo. Tamén os dous teñen a esta comarca na sua mente dun xeito especial. O ministro publicou recentemente un poemario adicado ao río Eume; o eumés xa leva unha triloxía que narra a súa infancia e adolescencia na vila dos Andrade. Os pontedeumeses sempre lles estaremos agradecidos por colocar á nosa vila nas páxinas das principais revistas literarias, xa que non nas estanterías dos fogares galegos, recoñecendo o escaso interese que amosa este pobo noso pola lectura. E de novo o protector Molina acompaña ao discípulo Fonte na presentación do seu último libro sobre Pontedeume, unha pequena vila que xa non nos é recoñecida nos escritos deste autor local. Se antes os nenos xogaban nas rúas, hoxe son as terrazas e os coches as que invaden estes espazos públicos nos que se xestou a memoria de Fonte. Unha mágoa que non se reivindique esa forma de vida tan propia das vilas e tan distante da que caracteriza ás cidades. Os nenos como Ramiro paseaban ata a estación do ferrocarril contemplando o mar a un lado e o monte Breamo ao outro. Hoxe só se divisa cemento a un e outro lado.

Comments

Comments

GT Motive comezou a súa actividadae en 1971 e o seu volume de negocios creceu a un ritmo do 20 % anual nos últimos tres anos, segundo o Sr. Castelo. O que non foi óbice para que a empresa solicitase unha regulación de emprego que deixaría sen traballo a unha boa parte dos seus operarios. Quizais sexa este o prezo a pagar para que as empresas poidan expansionarse e deixar no extranxeiro a impronta eumesa. O que se perde por un lado, gáñase polo outro. Quizais sexa hora de retomar a iniciativa do anterior goberno municipal e outorgar o título de fillo predilecto a este ilustre empresario capaz de poñer unha pica eumesa en Flandes.

Comments

O Concello de Pontedeume anuncia que vai tomar medidas contra os que deixen as bolsas de lixo na rúa. Parece ser que este é un costume, quizais tradición, que xa practicaban os eumeses de antaño. Sempre fomos un pobo tranquilo, cómodo e pachorrón. Cando non había contenedores, algúns veciños lanzaban a bolsa pola fiestra. Coa chegada dos depósitos, outros consideraron que se rompía unha antiga práctica e seguiron depositando as bolsas no chan. Hoxe, despois de conseguir que Pontedeume dispoña de contenedores subterráneos, a veciñanza non se amolda ás novas tecnoloxías do lixo.

Comments

Necesaria porque algúns parecen ter síntomas de Alzheimer. Iso polo menos é o que lle pasa a Agras, o concelleiro "independente" de Pontedeume. (Na foto rendendo pleitesía ao Caudillo ante a atenta mirada de Sardiña)

No pasado pleno os concelleiros do PP e COE negáronse a tratar o tema da Memoria Histórica que reclamaba o BNG. Querían estes formar unha comisión que restituíse a dignidade dos represaliados polo franquismo e procedese a retirar toda a simboloxía do anterior réxime. Cuestión de matices pero é necesario aclarar que a dignidade dos mortos non é preciso restituila porque nunca a perderon, polo menos na mente dos que defendemos a legalidade do réxime republicano. O que hai que recuperar é a memoria dos que entregaron a vida pola república. Tamén nos facemos algunha pregunta porque non entendemos a oportunidade do BNG de reclamar algo que estivo nas súas mans facelo hai uns poucos meses. En decembro do 2006 escribiamos aquí a necesidade de que o goberno local, daquela en mans do PSOE e BNG, tomasen medidas para honrar a memoria espoliada dos represaliados. Non deberon ler as nosas liñas os ilustres concelleiros, ocupados como estaban en asinar a destro e sinistro licenzas urbanísticas.

Naquel escrito dabamos conta de varios homes e mulleres asasinados de Pontedeume polos falanxistas. Entre eles, familiares do anterior alcalde popular e do incombustíbel concelleiro Agras. Resulta difícil comprender a empatía dos que perdendo aos seus pàis e irmáns son capaces de identificarse cos torturadores e asasinos. Chacho Agras síntese efectado pola negativa do alcalde a formar a comisión pedida, a razónao a base de lembrar que o seu pai e irmán foron asasinados durante a guerra. Porén non recorda que foi nomeado concelleiro polo goberno franquista e, como tal, firme defensor do sistema que representaba. Tal era a súa afinidade que propuxo que a corporación municipal colocase unha placa conmemorativa que perpetuase a estadía nesta vila do que no seu día foi nomeado Rexedor Perpetuo do Concello de Pontedeume, excelentísimo Sr. D. Francisco Franco Bahamonde, xefe do estado español e xeneralísimo dos exércitos.

Reivindicamos unha lei da memoria histórica pero máis completa do que o PSOE, no Estado, e o BNG, en Pontedeume, reclaman. Unha lei que permita a señores como Agras recordar que foron colaboradores dun réxime que asesinou aos seus seres máis queridos.

E unha última reflexión. O Concello de Pontedeume nomeou rexedor perpetuo a aquel xeneral que non tremía cando tiña que asinar as sentenzas de morte. Tampouco o BNG cando estaba no goberno tivo a sensibilidade de lembrar este feito e pedir a revogación por parte do Concello de tan ilustre título. Desexamos facer extensíbel esta lei ao BNG.

Comments

Co permiso da súa autora, unha rapaza eumesa de 15 anos, publicamos un traballo que desminte a idea dunha xuventude alienada, insolidaria e egoísta. A idea foi concebida despois de ler no xornal unha nova que daba conta da masacre producida por un caza-bombardeiro estadounidense sobre un campo no que xogaban uns rapaces iraquíes.

Oito da tarde. En pleno crepúsculo dourado, os últimos cálidos raios dun sol resplandeciente parecen querer esconderse para sempre da guerra fuxindo tras a montaña. Omar, un neno de oito anos iraquí, decide saír a xogar co previo consentimento dos seus pais, os cales consideran terminada o labor doméstico do seu fillo nun atosigante día de tarefas. O abafador traballo pola supervivencia da familia, afeitos xa a dar o mellor de si en corpo e alma, vese acentuado por un desasosegante ambiente de violencia, sangue, tiroteos, bombardeos... que emanan unha continua sensación de temor que parece flotar sobre un aire xa tinguido de pólvora, invadíndoo de desesperación. Este último termo sería o que mellor definiría as vidas dunha pobre familia de tres fillos, Asif, de tres anos, Azzaraia, de seis, e o maior deles, con tan deplorables condicións que lles priva de poderlle chamar a esta, "vida". Ninguén é coñecedor da cantidade de nenos que alí soñan cun país no que non existe a corrupción, o dano, as bágoas, un lugar saciado de flores, harmonía, alegría e evidentemente paz. As flores. Esas que fan que todo paisaxe se torne de felicidade. Case un estraño ser para eles que parece correr perigo de extinción nas súas tan áridas e desertas terras saturadas de po e soidade. Sen apenas lugares nos que xogar, este é o instante do día no que logran absterse, por pouco que sexa, dun mundo no que o odio é o único elemento que parece reinar. Minutos curtos pero marabillosos que esperan cun afán descoñecido e invádenlles de entusiasmo, aínda máis recalcado pola rapidez coa que ven aproximarse á noite, momento no que os únicos capaces de proporcionarlles algo de acougo son o discreto silencio e a penetrante escuridade. Nesta parecen flotar nunha máxica e total inconsciencia, sempre que o seu soño non se vexa irrompido por terroríficas imaxes froito da violencia. Final dun día máis con vida. Un fenómeno paranormal. Xa ás portas do seu chamizo de pedra avermellada, Omar dá o primeiro e tan esperado paso cara ao exterior para dirixirse con xúbilo e sen preámbulos ao momento de encontro cos seus amigos. Ao momento que cruza o patio valado onde a familia garda o pouco gando ovino que posúe, no seu precioso e moreno rostro debúxase o máis amplo sorriso que se poida imaxinar, deixando visible unha grande e vistosa dentadura capaz de enfeitizar a calquera co seu resplandor. Os seus perfectos ollos azabache emanan por primeira vez unha intensa felicidade que facía moito tempo non se percibía neles. A pesar do pesadume dun ambiente inhumano e do cansazo de todo o traballo do día, aínda lle quedan forzas para poder tolerar un rápido camiñar. Traspasa o valo do patio e segue un carreiro case deserto bañado en grava cor ocre, onde o único que parece darlle un pouco de vida á paisaxe é un Cedro do Líbano con escasas follas situado nun dos bordos do traxecto. A admirable posta de sol faille recordar a Omar que debe volver a casa antes da caída da noite total, por orde explícita da súa nai e pai. Os cálidos raios, que tornan a súa parda pel dunha estraña cor ámbar, fan sentirlle unha sensación moi agradable de xúbilo. A medida que camiña vai aumentando a súa sede por atoparse por fin cos seus amigos. Pasa as pobres casas da veciñanza e percibe un deleitoso cheiro a comida recentemente feita, o que lle fai reflexionar que a maioría dos paisanos, xa no interior do seu fogar, deben de rematar o seu labor gandeiro. Isto recórdalle a pésima cea que no seu teito estará, como habitualmente, esperando ao seu regreso: o típico prato de arroz branco e pan. Pero Omar xa está afeito. Calquera neno ou nena iraquí está educado a saber conformarse co que ten, e non só a iso, senón a conseguilo pola súa propia man. Aos poucos aproxímase ao por todos coñecido e temido campo minado, e nel, de lonxe, divisa un pequeno vulto inmóbil que se asemella a un cadáver. O primeiro que lle vén á cabeza é que probablemente fose un forasteiro, xa que o descoñecemento destes da existencia de tal campo fai que lamentablemente sexa habitual a observación nas distancias dun corpo sen vida dalgún deles. É frecuente entón que nenos, por pura ignorancia e inxenuidade, intenten penetrar neste corredor da morte para recadar as pertenzas, xa sexan materiais ou mellor aínda, alimentarias, do devandito defunto. Non son poucas as persoas que perden fortuitamente unha perna, xa sexan dúas ou a vida enteira. Pero Omar ten terminantemente prohibido este tipo de colleita de bens. Prefire seguir a súa traxectoria e non castigar á súa familia coa tortura orixinada pola morte dun fillo. Os seus pés, protexidos por unhas deplorables sandalias de esparto, dóenlle cada vez máis a medida que avanza e unhas pequenas bochas parecen querer aflorar das súas corroídas solas. Pero nada impide o magno desexo do esperado encontro. Á súa fronte advirte un carro que se aproxima lentamente tirado por un abatido burricán. No alto, un xa ancián e canoso aldeán anima con ímpeto a que o pobre animal tome un pouco máis de velocidade. Omar asemella o seu cansazo co do asno e nun súbito e amargo instante vese identificado con el. Esta incomodísima sensación faille sacar forzas dun xeito inexplicable obrigándoo a apresurar o seu paso o máis posible. A penas queda nada para chegar, serpentea unha curva á esquerda e por fin tópase coa acolledora extensión de terreo onde acostuman xogar. Unhas bastas porterías fabricadas manualmente con paus situadas a ambos os extremos do terreo cuadrangular é o único sobresaliente. No centro, un grupo de seis rapaces da súa idade que comezaron xa o partido advirten alegrados a presenza do seu amigo e suspenden o xogo temporalmente para recibilo impacientemente cos brazos abertos. Cun garrafal sorriso e coma se a simple visión dos seus compañeiros fose o mellor agasallo que lle puidesen facer ao final dun día infernal, incorpórase rapidamente ao xogo. Os nenos corren detrás do balón risoños e radiantes de alegría, case en estado de éxtase, sentindo que son completamente libres logo dun tempo infinito. Parece flotar unha atmosfera colmada dunha descoñecida maxia palpitante, invisibles ondas vibrantes de suprema exultación. Por fin, nun pequenísimo lugar de toda a gran extensión iraquí, parece desaparecer o odio que constantemente permanece no país. Pero algo marchita a marabillosa paisaxe que se está vivindo, algo sobrevoa a gran altura polo aire. Quizais, un caza-bombardeiro, pensan as inocentes criaturas sacándolle importancia. Afeitos xa a observalos semanalmente, continúan o seu xogo sen preocupacións. Pero agora, "outro algo" si lles fai deterse. Un ruído impoñente. Unha considerable explosión a uns trescentos metros da súa zona de xogos tivo lugar. A palidez invade os seus rostros. Completamente paralizados, excepto polo movemento dos seus estremecementos, observan aproximarse a un grupo de tres avións estadounidenses máis. Agora, esas escuras siluetas en forma de paxaro xigantesco, adoptan un aspecto horrible. Dúas bombas caen aínda máis próximas que a anterior, a algo menos de cen metros. As súas pernas parecen non poder moverse a causa do terror que invade os seus corpos, pero conseguen facerlles fronte e comezar a correr. O ruído das explosións é agora máis próximo que nunca. Omar mira ás súas costas e repara nun gran cráter situado no centro do campo, onde estiveran xogando instantes antes. Tres pequenos corpiños xacen na súa superficie, esnaquizados. As bágoas flúen na delicada cara de Omar, borrando toda pincelada de alegría que antes tiña. O odio e a dor corroen o seu corpo, tremente de tormento, agonía... Estes segundos de pasividade adicados instintivamente aos seus amigos fan que unha explosión faga saír despedido a Omar polo aire. O meniño que antes non quixera arriscar a súa vida no campo minado por respecto á súa familia. Agora, no chan, inconsciente para sempre. Agora, morto involuntariamente.

A.

Comments

Isto foi o que deberon pensar moitos dos comensais que acudiron a unha cea de despedida. Quen se marcha neste caso é un notario. E por suposto os invitados estaban tristes porque "cando un amigo se va, queda un espacio vacío..." Ademais non é tan doado atopar amigos hoxe en día. Polo menos amigos que teñan o poder dos notarios. Unha mágoa para moitos que terán que facerse un oco na axenda do substituto, volver a empezar. Entre os invitados habíaos de moita condición e estirpe. Por suposto non podían faltar promotores inmobiliarios. "Cuando un amigo se va, queda un terreno baldío..." Tamén estaban políticos e ex-políticos. Compañeiros das farras nocturnas, " Cuando un amigo se va, se detienen los caminos y se empieza a rebelar el duende manso del vino". Moitas palabras de agradecemento para o que dirixíu unha notaría. Un lugar este no que se escribe algo da historia das vilas. Polas notarías pasan os que inciden na vida política e social dos pobos. Nelas valídanse contratos, acordos, herdanzas, hipotecas (bancarias e doutro tipo), expropiacións. Operacións que enriquecen a uns e empobrecen a outros.

Estaban á mesa os que gozan dun estatus social (aparente) e os que ansían acadalo. Os que buscan a proximidade da lei para sentirse protexidos cando a infrinxen. Os que cunha copa na man fan guiños para seducir. Os que queren pechar un negocio no último instante. Os que teñen pendentes asinar unha escritura de compra-venta dun terreo urbanizábel, ou non urbanizábel pero coa firme decisión de construir nel. Os que buscan un apoio para catapultarse ao poder. Os interesados. Os mediocres e oportunistas. Os que foron representantes da España franquista xunto cos novos demócratas.

Non estaba Pilar, a veciña desafiuzada da súa vivenda. Tampouco aquel traballador que pedíu un préstamo bancario para mercar a súa modesta vivenda e necesitou comprometerse co banco ante a mirada severa do notario. Nin o meu amigo Xan que se hipotecou coa compra dun tractor.

Comments